Υπάρχει ένα είδος κούρασης που ο ύπνος δεν αγγίζει. Φτάνεις στο Σαββατοκύριακο και οι υποχρεώσεις σου επιβραδύνουν.Ίσως το πρόγραμμά σου ακόμη και να αδειάζει λίγο. Αλλά εσωτερικά; Εξακολουθείς να νιώθεις απασχολημένος/η… Το μυαλό σου συνεχίζει να ξανανοίγει συζητήσεις, θυμάσαι πράγματα
Γράφω αυτές τις γραμμές κυρίως ως η έφηβη που κάποτε καθόταν σιωπηλή μέσα σε ένα δωμάτιο και αναρωτιόταν αν η ζωή θα μοιάζει πάντα έτσι. Βαριά.Σφιχτή.Ξένη. Η είδηση της αυτοκτονίας των δύο κοριτσιών με συγκλόνισε βαθιά. Όχι μόνο για την
Υπάρχει μια ελληνική λέξη που θέλω να σου προσφέρω αυτό το Πάσχα. Μετάνοια. Μια λέξη που δεν μεταφράζεται εύκολα… γιατί δεν είναι απλώς έννοια. Είναι εμπειρία. Προέρχεται από:μετά – πέρα από, αλλαγήνους – ο τρόπος που βλέπω, αντιλαμβάνομαι Άρα η
Εκείνη ξέφυγε από τον πόλεμο μόνο και μόνο για να σφαγιαστεί μέσα σε ένα τρένο. Αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι: τι είδους ασφάλεια μπορούμε έχουμε, όταν η διαφορετικότητα μάς κάνει στόχους και η αδιαφορία μάς αφήνει όλους ευάλωτους και εκτεθειμένους…
