Πόσα παιδιά πρέπει να χαθούν μέχρι να παραδεχτούμε ότι κάτι είναι βαθιά λάθος;(Με αφορμή την αυτοκτονία δύο 17χρονων κοριτσιών στην Αθήνα)

Γράφω αυτές τις γραμμές κυρίως ως η έφηβη που κάποτε καθόταν σιωπηλή μέσα σε ένα δωμάτιο και αναρωτιόταν αν η ζωή θα μοιάζει πάντα έτσι.

Βαριά.
Σφιχτή.
Ξένη.

Η είδηση της αυτοκτονίας των δύο κοριτσιών με συγκλόνισε βαθιά. Όχι μόνο για την τραγωδία της, αλλά γιατί αναγνώρισα εκείνη την αίσθηση που πολλοί άνθρωποι έχουν νιώσει κάποια στιγμή και φοβούνται να παραδεχτούν.

Την αίσθηση ότι δεν χωράς εδώ.
Ότι ο κόσμος λειτουργεί με έναν τρόπο που σε συνθλίβει.
Ότι κάτι μέσα σου κουράζεται πριν καν αρχίσει πραγματικά να ζει.

Θυμάμαι την εφηβεία μου και θυμάμαι να κοιτάω τους μεγάλους γύρω μου και να μην βλέπω ελευθερία.

Έβλεπα ανθρώπους κουρασμένους.
Ανθρώπους αποκομμένους από τον εαυτό τους.
Ανθρώπους που έτρεχαν διαρκώς χωρίς να ξέρουν γιατί.
Ανθρώπους που είχαν ξεχάσει πώς να χαρούν χωρίς ενοχή.

Και μέσα μου γεννιόταν ένα ερώτημα που ποτέ δεν διατυπωνόταν καθαρά: “Αν αυτή είναι η ζωή… γιατί να θέλω να μεγαλώσω;”

Νομίζω πως πολλοί ενήλικες έχουν ξεχάσει πόσο βαθιά βλέπουν οι έφηβοι. Οι έφηβοι δεν ακούν μόνο αυτά που λέμε. Ακούν αυτά που ζούμε.

Βλέπουν τη χρόνια εξάντληση, τη μοναξιά, το άγχος, την έλλειψη νοήματος, την αποσύνδεση. Βλέπουν ανθρώπους που επιβιώνουν αντί να ζουν.

Και μεγαλώνουν μέσα σε έναν κόσμο που τους λέει συνεχώς: Παρήγαγε… Απόδωσε… Μη σταματάς… Μη μείνεις πίσω. Σαν η ανθρώπινη ύπαρξη να είναι μια ατελείωτη γραμμή παραγωγής.

Και κάπου εκεί χάνεται η ψυχή.
Γιατί δεν γεννηθήκαμε για να λειτουργούμε σαν μηχανές.

Γεννηθήκαμε για να αισθανόμαστε.
Να συνδεόμαστε.
Να δημιουργούμε.
Να αγαπάμε.
Να υπάρχουμε.

Δεν είμαστε μηχανές συνεχούς παραγωγής. Είμαστε οργανισμοί με ρυθμό, όρια και ανάγκη για παύση. Ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος για μόνιμο καλοκαίρι.

Δεν ανθίζει συνεχώς η φύση. Δεν καρποφορεί συνεχώς η γη. Δεν είναι πάντα μέρα.

Υπάρχει χειμώνας. Υπάρχει παύση. Υπάρχει ξεκούραση. Υπάρχει απόσυρση.

Κι όμως, σήμερα έχουμε χτίσει έναν τρόπο ζωής που αντιμετωπίζει κάθε ανθρώπινο χειμώνα σαν αποτυχία. Αν κουράστηκες, κάτι πάει λάθος. Αν λύγισες, κάτι πάει λάθος. Αν δεν μπορείς να αποδίδεις συνεχώς, κάτι πάει λάθος.

Όχι.

Ίσως το πρόβλημα είναι ότι προσπαθούμε να κάνουμε ανθρώπους να ζουν ενάντια στη φύση τους. Και το σώμα πάντα πληρώνει το τίμημα.

Το capacity ενός ανθρώπου δεν είναι άπειρο. Δεν μπορείς να πιέζεις συνεχώς ένα νευρικό σύστημα χωρίς να αρχίσει να καταρρέει. Δεν μπορείς να μεγαλώνεις παιδιά μέσα στον φόβο και μετά να απορείς γιατί φοβούνται τη ζωή. Δεν μπορείς να στερείς από έναν άνθρωπο κοινότητα, παρουσία, αληθινή σύνδεση και μετά να απορείς γιατί νιώθει άδειος.

Και ίσως αυτό είναι το πιο τρομακτικό σημείο της εποχής μας. Ότι δεν χρειάζεται πια κάποιος να μας κυνηγά για να πεθάνουμε. Δεν υπάρχουν στρατοί έξω από τα τείχη κι όμως, όλο και περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν τόσο εγκλωβισμένοι μέσα στον τρόπο που ζουν, ώστε η ίδια η ζωή αρχίζει να μοιάζει αφόρητη.

Κάποτε οι άνθρωποι πολεμούσαν ενάντια σε εξωτερικούς δυνάστες.

Σήμερα ο δυνάστης έχει γίνει τρόπος ζωής.

Ένας τρόπος ζωής που αποθεώνει την εξάντληση.
Που ονομάζει την αποσύνδεση “επιτυχία”, που μαθαίνει στους ανθρώπους να αγνοούν το σώμα τους, τα συναισθήματά τους, τα όριά τους, που μετατρέπει την ανθρώπινη αξία σε παραγωγικότητα.

Και τότε αναρωτιόμαστε γιατί κάποιοι νέοι άνθρωποι χάνουν την επαφή με την επιθυμία να ζήσουν.

Οι γυναίκες στο Ζάλογγο έγιναν σύμβολο γιατί προτίμησαν τον θάνατο από μια ζωή χωρίς ελευθερία και ίσως αυτό που πρέπει να μας ταρακουνήσει σήμερα δεν είναι η ιστορική πράξη.

Αλλά το γεγονός ότι υπάρχουν νέοι άνθρωποι που αισθάνονται ξανά τόσο εγκλωβισμένοι μέσα στην ύπαρξή τους, ώστε να μην μπορούν να φανταστούν άλλη διέξοδο.

Όχι λόγω πολέμου, αλλά λόγω ενός βαθιά αφύσικου τρόπου ζωής.

Και θέλω να το πω ξεκάθαρα: Δεν πιστεύω ότι οι άνθρωποι θέλουν πραγματικά να πεθάνουν.

Πιστεύω ότι πολλοί άνθρωποι δεν αντέχουν άλλο να ζουν αποκομμένοι από τον εαυτό τους. Δεν αντέχουν μια ζωή χωρίς νόημα, χωρίς αλήθεια, χωρίς χώρο να αναπνεύσουν ανθρώπινα.

Το θεραπευτικό μου ταξίδι δεν μου έμαθε πώς να μην πονάω. Μου έμαθε όμως κάτι πολύ σημαντικό: Ότι χρειάζονται εσωτερικές σταθερές για να αντέξει ένας άνθρωπος τη ζωή.

Αξίες.
Ρίζες.
Σύνδεση.
Κοινότητα.
Φύση.
Ρυθμός.
Παρουσία.

Μου έμαθε ότι η πραγματική ελευθερία δεν είναι να παράγεις ασταμάτητα. Είναι να μπορείς να υπάρξεις χωρίς να χρειάζεται συνεχώς να αποδεικνύεις την αξία σου. Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο επαναστατικό πράγμα που μπορούμε να κάνουμε σήμερα.

Να ξαναγίνουμε άνθρωποι. Γιατί δεν γεννηθήκαμε για να αντέχουμε τη ζωή… Γεννηθήκαμε για να τη ζούμε.

Με αγάπη για τα παιδιά που παλεύουν σιωπηλά.
Με σεβασμό για κάθε άνθρωπο που προσπαθεί να αντέξει μέσα σε έναν κόσμο που συχνά ξεχνά τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.