Πώς να Σταματήσεις να Κουβαλάς την Εβδομάδα Μέσα στο Σώμα σου

Υπάρχει ένα είδος κούρασης που ο ύπνος δεν αγγίζει. Φτάνεις στο Σαββατοκύριακο και οι υποχρεώσεις σου επιβραδύνουν.
Ίσως το πρόγραμμά σου ακόμη και να αδειάζει λίγο.

Αλλά εσωτερικά; Εξακολουθείς να νιώθεις απασχολημένος/η… Το μυαλό σου συνεχίζει να ξανανοίγει συζητήσεις, θυμάσαι πράγματα που ξέχασες να απαντήσεις.
Αρχίζεις να προετοιμάζεσαι για τη Δευτέρα πριν καν φτάσει η Κυριακή και το σώμα σου δε χαλαρώνει ποτέ πραγματικά.

Έχουμε ζήσει κι εμείς μέσα σε αυτή την κατάσταση. Υπήρχαν περίοδοι όπου επιτέλους καθόμασταν στο τέλος της ημέρας και συνειδητοποιούσαμε κάτι παράξενο:
Τίποτα επείγον δεν συνέβαινε πια… αλλά τα συστήματά μας συνέχιζαν να λειτουργούν σαν να συνέβαινε. Ο ένας από εμάς ξαφνικά άρχιζε να μιλά για υποχρεώσεις στη μέση του δείπνου. Ο άλλος ένιωθε ενοχές που ξεκουραζόταν ενώ υπήρχαν ακόμη ανολοκλήρωτα πράγματα κάπου στο βάθος.

Ακόμη και στις ήσυχες στιγμές, υπήρχε συχνά αυτό το διακριτικό εσωτερικό αίσθημα:
«Μείνε σε εγρήγορση.» Όχι δραματικός πανικός, όχι εμφανές άγχος… απλώς μια σταθερή υποβόσκουσα ετοιμότητα.

Και μετά από αρκετά χρόνια, σταματάς να το αμφισβητείς. Αρχίζεις να το αποκαλείς ενηλικίωση, υπευθυνότητα, φιλοδοξία ή το να είσαι «δυνατός άνθρωπος». Αλλά η δύναμη γίνεται επικίνδυνη όταν σε αποσυνδέει από τα ίδια σου τα όρια. Αυτό είναι κάτι που βλέπουμε συνεχώς μέσα από τη δουλειά μας. Άνθρωποι που εξωτερικά φαίνονται εξαιρετικά λειτουργικοί, συχνά είναι βαθιά εξαντλημένοι εσωτερικά. Όχι επειδή είναι αδύναμοι. Επειδή προσαρμόστηκαν. Οι άνθρωποι είναι απίστευτα προσαρμοστικά όντα…

Μπορείς να προσαρμοστείς στην πίεση, στη συναισθηματική υπερφόρτωση, στο να μη σταματάς ποτέ πραγματικά, στο να κουβαλάς τους πάντες ενώ σιωπηλά εγκαταλείπεις τον εαυτό σου. Μπορείς να προσαρμοστείς τόσο καλά που η κατάσταση επιβίωσης αρχίζει να μοιάζει με προσωπικότητα. Αυτό είναι το κομμάτι που πολλοί άνθρωποι δεν βλέπουν.

Το σώμα δεν μετρά το στρες μόνο μέσα από καταστροφικά γεγονότα. Μερικές φορές το στρες είναι απλώς το να μη νιώθεις ποτέ ολοκληρωμένος/η ή αρκετά ασφαλής ώστε να εκπνεύσεις βαθιά.

Στο Seeds of Bliss™, μιλάμε συχνά για το Seasonal Capacity Recalibration™ επειδή η σύγχρονη ζωή ζητά από τους ανθρώπους να ζουν σαν μηχανές που πρέπει να παραμένουν μόνιμα παραγωγικές.

Μόνιμο καλοκαίρι.
Πάντα διαθέσιμοι.
Πάντα συναισθηματικά ρυθμισμένοι.
Πάντα με κίνητρο.
Πάντα ικανοί.
Πάντα σε ανάπτυξη.

Όμως η ίδια η φύση δεν λειτουργεί έτσι. Υπάρχουν εποχές για άνθιση. Άλλες εποχές για συγκομιδή. Εποχές για επιβράδυνση και εποχές όπου σχεδόν τίποτα ορατό δεν συμβαίνει. Κι όμως οι άνθρωποι περιμένουν από τον εαυτό τους να παρακάμπτει κάθε εσωτερική εποχή επ’ αόριστον. Και μετά αναρωτιούνται γιατί η ξεκούραση δεν μοιάζει πια αποτελεσματική.

Γιατί η αληθινή ξεκούραση δεν είναι μόνο σωματική. Είναι η εμπειρία του να μη χρειάζεται να βρίσκεσαι σε άμυνα απέναντι στη ζωή, έστω και για μια στιγμή. Γι’ αυτό πολλοί άνθρωποι «κάνουν διαλείμματα» χωρίς να αναρρώνουν πραγματικά. Το σώμα τους τεχνικά ξεκουράζεται… ενώ το νευρικό τους σύστημα παραμένει σε κατάσταση προετοιμασίας. Το γνωρίζουμε αυτό πολύ καλά.

Υπήρχαν στιγμές όπου ακόμη και η σιωπή έμοιαζε άβολη, γιατί η σιωπή μας επέτρεπε επιτέλους να αντιληφθούμε πόση πίεση είχαμε κανονικοποιήσει. Και ειλικρινά, πολλοί άνθρωποι αποφεύγουν να επιβραδύνουν ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο. Επειδή όταν η κίνηση σταματά, η αλήθεια γίνεται πιο δυνατή:
Η θλίψη.
Η κόπωση.
Η πικρία.
Η μοναξιά.
Η συνειδητοποίηση ότι κουβαλούν πάρα πολλά για πάρα πολύ καιρό.

Όχι επειδή είναι ανίκανοι να δεχτούν υποστήριξη αλλά επειδή κάπου στην πορεία ταυτίστηκαν με το να είναι εκείνοι που κρατούν τα πάντα όρθια. Ίσως γνωρίζεις κι εσύ αυτό το συναίσθημα. Ίσως το σώμα σου έχει συνηθίσει τόσο πολύ την πίεση που η απαλότητα πλέον μοιάζει ξένη. Ίσως τελικά να μη χρειάζεσαι περισσότερες συμβουλές παραγωγικότητας. Ίσως χρειάζεσαι στιγμές όπου το σύστημά σου δεν νιώθει υπεύθυνο να επιβιώσει από το επόμενο πράγμα.

Γι’ αυτό οι μικρές στιγμές έχουν μεγαλύτερη σημασία απ’ όσο συνειδητοποιούν οι άνθρωποι… Ένα αργό γεύμα. Μια βόλτα χωρίς το κινητό σου. Να κάθεσαι έξω χωρίς multitasking. Να μην απαντάς αμέσως. Να αφήνεις τον εαυτό σου να τελειώνει τη μέρα χωρίς να ψάχνει άλλο ένα πρόβλημα να λύσει. Αυτές οι στιγμές εξωτερικά φαίνονται μικρές, αλλά εσωτερικά επανεκπαιδεύουν το νευρικό σύστημα να βιώνει ξανά ασφάλεια. Όχι μέσα από πίεση ή τελειομανία ή προσποίηση ότι όλα είναι καλά. Μέσα από επαναλαμβανόμενες εμπειρίες επάρκειας.

Και ίσως αυτή να είναι η πραγματική ερώτηση: Πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσες πραγματικά ότι τελείωσες για σήμερα;
Όχι αποσπασμένος/η.
Όχι κατεστραμμένος/η από εξάντληση.
Όχι μουδιασμένος/η μπροστά σε μια οθόνη.

Ότι τελείωσες για σήμερα. Υπάρχει διαφορά. Και το σώμα σου τη γνωρίζει.